نفس های تند شب

  دیوار را

 کوتاه تر از همیشه

                           می بلعد...

 و پشت صورتک های سرگردان

  بالا می آورد!

 ...

خیلی وقت است

   گنجشک ها

                    پاره آجر می خورند

و توی مشت کرم ها

                    سیب ،

                                له می شود!

 وقتی ،

  دیوار ها

                             کوتاه می شوند...!

      آه...

      این منم! به کاوش خود ، در کوچه های در به دری ؟

      ای ساقی سبوی عدم! جامی دگر ،  که پر دهدم

       تا قله های ساحر خواب

                                تا مرزهای بی خبری...!