روزی که توی چشم غزل آسمان شکست

 با های های ساکت گلدان، زمان شکست

.

حسرت کشیـــــــــد ، قاب غم آلود لحظه ها

روزی که روح تشنه ی باران از آن! شکست

. 

پاییز بود و قلب زمین ســــــرد ســـــرد بود...

تاریک بود و...حـــادثه ای...ناگهان شکست!

.

پاشیـــــــــــد روی صورت مهتابی زمیــــــــن

خوابی که سبز سبز شکفت و خزان شکست!

.

...

.

وقتی سیـــــــــــــاه معنی پرواز مـــــــــرگ شد

وقتی پـــــرنده محو شد و آشیـــان شکســـــت

.

پایان مهربانی دنیا...ستـــــــــــــاره مــــــرد...

یک شاخه گــــــل کنار غم باغبـــــان شکست...!

  خدا حافظ...مثل سلام...سلام  آن روز که به دنیا آمدم...من...زهرای کوچک تو...

  یادت هست؟هنوز کوچک بودم ، توی حیاط زیر آسمان...وقتی ستاره ها را یکی یکی نشانت میدادم...

  و می پرسیدم که ستاره ی کیست؟رسیدم به ستاره ی تو...یادت هست؟

  مادر؟به خدا ستاره ی تو هنوز هم آن بالاست...نیفتاده...نیفتاده...

  راستی مهربان من...پرواز؟تنهای تنها؟پس زهرا بعد تو دستهای سردش را به که بسپارد عزیز دلم؟

  یادت هست مادر؟وقتی هوای دلم بارانی می شد تو هم با من می باریدی؟

  نمی دانی چه سخت است آسمان دلت ابری شود و تو عادت کرده باشی و همسفرت نباشد که با تو ببارد...

  نمی دانی مادر چه سخت است بالهایت را بشکند این روزگار...

  می خواهم بیایم آن بالا...به خدابگو منتظر می مانم...بگو زهرا از این شب های بارانی خسته است...

  منتظر می مانم مادر...منتظر می مانم فاطمه ی مهربان من...آسمان من...

  مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست

  یا هست و پرده دار نشانم نمی دهد...یا هست و پرده دار نشانم نمی دهد؟